Weekendje weg

Bij LRV Grobbendonk lopen we niet altijd in onze paardrijbroeken rond. Af en toe trekken we er eens op tijd zonder de paarden zodat onze witte ruiterbenen ook wat kleur kunnen krijgen. De bestemming was deze keer het dorpje Hombourg in het oosten van het land, vlak bij de grenzen met Duitsland en Nederland. We verbleven daar in een ‘herenhuis’ op clubformaat op het domein van de Molen van Medael.

 vakantiehuis in Hombourg 

Zodra iedereen vrijdagnamiddag was gearriveerd en zich had geïnstalleerd in een van de vele kamers, verzamelden we op het terras voor een gezellige avond met hotdogs en drankspelletjes. Een ideale gelegenheid om in de sfeer te komen en bij te babbelen, want de volgende dag zou dat niet voor iedereen meer zo vanzelfsprekend zijn.

’s Morgens werden we aan het ontbijt verwacht met een grote aardappel. Inderdaad, een grote aardappel. Eindelijk kregen we een antwoord op de vraag die ons al meer dan vierentwintig uur bezighield: waarom moesten we elk een grote aardappel meenemen? Antwoord: omdat we een gruwelijk moordspel gingen spelen. Met een mesje moesten we van onze aardappel een figuurtje maken met een mond en oogjes. We prikten onze naam erbij en moesten daarna onze patatjes veilig verstoppen. We kregen namelijk elk de naam van een andere persoon wiens aardappel we – zonder getuigen uiteraard – om het leven moesten brengen.

Enkele patatjes sneuvelden al kort na het ontbijt, andere overleefden hidden in plain sight verbazingwekkend lang. De ene persoon was duidelijk al wat moordlustiger dan de andere. Gelukkig was er in de voormiddag een speurtocht gepland die onze aandacht afleidde van het aardappelspel, waardoor de meeste patatjes het wel haalden tot na de middag en de meesten onder ons nog even vrienden konden blijven.

Gewapend met een tablet, een kruiswoordraadsel en een tiental paar hersenen, vertrokken we in groepjes om het mysterie van Ligne 38 op te lossen en uit te zoeken wie de spoorwegarbeiders aan de Duitsers had verraden tijdens de Tweede Wereldoorlog en waarom. De aanwijzingen brachten ons bij het oude treinstation van Hombourg waar we na lang zoeken de sleutel vonden van de kist waarin het antwoord zat.

Na de lunch werden er nog wat meer aardappelen een kopje kleiner gemaakt, maar het duurde niet lang tot we door onze bibberende knieën en zweterige handen – vooral bij diegenen met hoogtevrees – weer volledig werden afgeleid van het moordspel. Het was tijd voor het hoogteparcours en de tokkelbaan: voor sommigen een fluitje van een cent, voor anderen de ultieme test van moed en doorzettingsvermogen. Spannend was het zeker, maar achteraf konden we allemaal enorm fier zijn op elkaar, want zoals het LRV Grobbendonk betaamt, heeft niet één iemand de uitdaging opgegeven.

 

De rest van de zaterdagnamiddag hebben we gevuld met boogschieten, waterspelletjes, een lekkere doch ietwat ongebalanceerde barbecue, een toffe quiz die – ondanks enkele technische probleempjes – heel netjes in elkaar was gestoken door Vicky en Sarah S., en natuurlijk nog meer gespieste, platgereden, opgehangen, onthoofde en tot friet versneden aardappelen.

Zondag hebben we ons nog geamuseerd met een partijtje netbal, een lunch van croque monsieurs en wentelteefjes, nog meer waterspelletjes en aardappelmoorden, en bij thuiskomst ten slotte nog een frietje op het Heiken, zoals onze gewoonte is.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *